De HEMA

De HEMA, ik hou ervan. Ik koop er mijn panty’s, oorbellen, nutteloze prullaria en nuttige prullaria. Van een teckel mok tot een klapper. Heb ik iets nodig? Kijk ik eerst of de HEMA het heeft. Mijn eerste bijbaantje was bij de HEMA, ik begon als vakkenvuller en dat waren mooie tijden. Personeelskorting en helemaal up to date van het assortiment. De liefde voor de HEMA is nooit voorbij gegaan. Maar, ik geef eerlijk toe: ik heb een hele grote liefde en dat is de HEMA lunchroom in Den Bosch. Ik heb aardig wat HEMA lunchrooms gezien, van Bedum tot Etten – Leur en van Valkenburg tot Amsterdam. Ik hou van ze allemaal. Maar de band met Den Bosch blijft speciaal.

De liefde gaat al eventjes terug. Toen ik student was, net in Den Bosch woonde en wel eens krap bij kas zat, ging ik wel eens ontbijten bij de HEMA. 1 euro voor een ontbijtje met uitzicht op de markt van Den Bosch, beter kan het niet. Met mij velen andere die dit ook een goede deal vonden. Zo was er altijd Rico, een zelf verzonnen naam, want weten hoe hij echt heet doe ik niet. Elke keer als ik er was, was hij er ook. Hij kende iedereen, zat altijd aan de winkel kant (de minst populaire plek) en keek altijd bedenkelijk.

Toen ik Nick leerde kennen gingen we samen regelmatig naar de HEMA, ook voor het ontbijtje. Het maakte ons niet zoveel uit waar we zaten maar daar waren we de enige in. Er hing altijd een soort strijd in de lucht. Wie kon een plekje bij het raam bemachtigen? Iemand was nog niet opgestaan en de volgende stond al klaar om het plekje in te nemen.

Als ik laat college had, wilde ik doordeweeks nog wel eens gaan. Dat waren de mooiste momenten. Allemaal mensen op leeftijd die even een momentje namen. Krantje erbij, lekker een plekje bij het raam en dan maar koffie leuten. Soms wilde er nog wel eens een kleine ruzie ontstaan – Tieneke wilde graag bij het raam maar Antoinette zat daar al – maar verder was het er vredig.

Nu ik niet meer in Den Bosch woon kom ik er niet meer zo vaak. 2 weken geleden was het zover, een tripje naar mijn lievelings lunchroom. Heerlijk vind ik dat, ik kocht een ijskoffie en een tosti en installeerde me. Niet bij het raam, want daar was geen plek. Terwijl ik al sippend aan mijn ijskoffie om me heen keek, voelde ik weer die vredigheid. De vredigheid van de HEMA lunchroom in Den Bosch. Ik hoop dat deze altijd hetzelfde zal blijven.